Τρίτη, 30 Ιουλίου 2019

Απολογία


Έχω κλέψει
Έχω πει ψέματα
Έχω κάνει κακό χωρίς λόγο σε άσχετο κόσμο
Έχω πληγώσει χωρίς λόγο σχετικό κόσμο
Έχω βγάλει μαχαιρια σε ανθρωπους
Εχω βγαλει τα κομπλεξ μου με καθε αφορμη
Εχω πιει τα παντα
Εχω δειρει φιλους μου
Εχω δειρει τον πατέρα μου
Έχω δειρει αγνωστους γιατι δεν μου αρεσε η φατσα τους

Ποιος
Σκατά
Είμαι
Εγώ

Για να μην δεχτώ την απολογία ενός ανθρώπου;

Κυριακή, 28 Ιουλίου 2019

Μάνα

-Γιατί μας το κάνεις αυτό;
-Μάνα, ηρέμησε, κάτσε κάτω...
-Τι ειναι αυτα που λες; Ποιος εισαι; Δεν εισαι ο γιος μου
-Μάνα τρεμεις υπερβολικα, κατσε στην καρεκλα σε παρακαλω
ΠΑΡΕ ΕΝΑ ΖΑΝΑΞ ΜΑΝΑ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ
-ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΤΑ ΗΡΕΜΙΣΤΙΚΑ, ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΕΙΝΑΙ
ΘΕΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΕΙΣ ΣΤΗΝ ΚΛΙΝΙΚΗ;
ΘΕΣ ΝΑ ΜΠΕΙΣ ΣΤΗΝ ΦΥΛΑΚΗ;
-Μάνα, δεν με νοιάζει. Μερικές φορές για να ζήσεις πρέπει να πεθάνει κάτι.
-ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΓΙΟΣ ΜΟΥ
-Μάνα...
-ΔΕΝ....
-Μάνα...
Μάνα!
ΜΑΝΑ;!;!


Δευτέρα, 17 Ιουνίου 2019

Πάνε και Έρχονται

Πράγματα που πάνε και έρχονται:

1) Ένα εκκρεμές
2) Οι άνθρωποι
3) Η μπάλα του μπάσκετ όταν την πετάς στον τοίχο και σου έρχεται στην μάπα
4) Η μανιοκατάθλιψη
5) Το γεγονός πως παλιά δεν μπορούσες να κοιμηθείς χωρίς εμένα,
ενώ τώρα
δεν μπορείς να κοιμηθείς με εμένα.
6) Οι παρέες που οδηγούν στην εξάρτηση
7) Οι παρέες που οδήγησα στην εξάρτηση
8) Η απεξάρτηση
9) Η επανεξάρτηση
10) Η εμμονή μου να εκδικηθώ για λόγους τιμής,
σαν κάποιος μάτσο-κρητικός-σαμουράι της πούτσας

11) Η αποστροφή μου στο να τελειώνω ό,τι αρχίζω

-ΙΔΕΑ!-

Αν δεν άρχισα ποτέ να γράφω αυτό το ποίημα, δεν χρειάζεται ποτέ να το τελειώσω
Μπαίνω στην χρονομηχανή μου
πηγαίνω
να σφαλιαρίσω τον παρελθοντικό εαυτό μου, την στιγμή που έγραφε τον τίτλο του ποιήματος,
και έρχομαι.
Εν τω μεταξύ,
εσύ,
για καλό και για κακό,
πήγαινε να δεις αν έρχομαι.

Δευτέρα, 11 Μαρτίου 2019

"Να μην καπνίζουμε;! Τι να κάνουμε, να πεθάνουμε;"

Είχα νταγλάρει δίπλα από την πόρτα προς το κατάστρωμα
δεν προσπαθούσα να κοιμηθώ γιατί
ο ύπνος είναι ξάδερφος του θανάτου, μου 'χε πει ενας Νέο-Υορκέζος.
Ήρθε ένας πολύ λεπτός γκριζομάλλης μουστακαλής δίπλα μου
και άναψε ένα κατοστάρι μάλμπορο.
Μου εδωσε ενα και καπνισαμε μεσα στο πλοιο
του ειπα, φυσικα, οτι απαγορευεται
μου ειπε "και τι να κανουμε; να πεθανουμε;"
γελασα
μου προσφερε μια μπυρα
του ειπα οτι δεν πινω.
μου ειπε χωρις να τον ρωτησω την ιστορια του σε σπαστα ελληνικα
Γιωργος
εργατης γης
τιμιος
συμπαθουσε το αφεντικο του, τον κυρ Παντελη
ειχε κανει πολλα για αυτον, ελεγε
συνεχισε να πινει
εγω συνεχισα να αρνουμαι τα κερασματα
εν τελει λιγο πριν λιποθυμησει απ'τις μπυρες στο πατωμα
τον ρωτησα που ειναι το αφεντικο του
μου ειπε
"ο κυρ Παντελής καμπίνα, πάντα καμπίνα"
και κοιμηθηκε.
ξυπνησε αποτομα και του λεω
γιωργο, εισαι καλα;
μου ειπε
"τελικα κυρ Παντελης ειναι λιγο μαλάκα"
και κοιμηθηκε ησυχα.

Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2018

Εγώ πεθαίνω και το μουνί χτενίζεται

εγω πεθαινω και το μουνι χτενιζεται
εγω βαριανασαινω και το μουνι χτενιζεται
εγω ψοφολογαω και το μουνι χτενιζεται
εγω βρομοκοπαω και το μουνι χτενιζεται

και στην τελικη μωρή μαλακισμένη,
μεταξύ μας είμαστε,
κλαιν,
άστο κι αχτένιστο.

Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2018

Καλημέρα Αντώνη


Καλημέρα Αντώνη!

Βγάλε την μαύρη νυχτικιά σου και ξεχύσου σαν αίμα περιόδου απάνω τσι πλαγιές της Κρήτης.

Βγάλε τις τρίχες των μαλλιών σου και των φρυδιών σου και νιώσε το πέλαγος στο κούτελο σου .

Βγάλε τα βλέφαρα από τα μάτια σου ώστε να μην ξανακλείσουν και χάσεις ούτε ένα δευτερόλεπτο ζωής.

Βγάλε έναν δίσκο μαζί μου ακόμα κι αν καθυστερώ τα κουπλέ μου

Βγάλε την πέτσα απ'το καυλί σου και χαρισέ την σε εναν μετανιωμένο Εβραίο με περιτομή


-Γιάννης


Πέμπτη, 28 Ιουνίου 2018

Για όσες ώρες δεν περάσαμε μαζί


Είμαι περήφανος για μένα.

Περήφανος γιατί γαμάω, γιατί γαμάω στο ραπ
και γιατί συσχετίζομαι με άτομα σαν εσένα.

Με ξέρεις από παιδί
και ξέρεις πως είμαι ακόμα παιδί
με μια υπόκρουση μουσική
απ'τον καλύτερο μας φίλο.

Αστεία
Συζήτηση
Ληστεία
Ναρκωτικά
Απομυθοποίηση
Αποτοξίνωση.

Όλα τα περάσαμε μαζί,
απλά χώρια
Εύχομαι να σου χουν φυτρώσει εκείνα τα σπόρια
που λέγαμε κάποτε, θυμάσαι;

Κάθε πότε με θυμάσαι;
Εγώ μετράω τις ώρες που χάσαμε
γιατί κοιμάμαι
γιατί λυπάμαι
γιατί με λεν γιαννάκη
γιατί είμαι τζάνκι

σκέφτηκα πόσες φορές στην αθήνα έχω κλειστεί σπίτι
με τα χάπια αγκαλιά
με κατάπιαν αυτά
και ξέχασα να κανονίσω να βρεθούμε από κοντά.

Ντρέπομαι που είμαι ο "φρικάκιας", πια.
Κάθε φορά που τον τόνο υψώνω θέλω να μου κοψω την μιλιά.
Απλά αφήνω ελεύθερο τον εγωισμό και τον θυμό
κι αξίζω κάθε ενοχή για αυτό
μα όχι αυτόλύπηση, το εξηγώ.

Ντρέπομαι που γράφω αυτό.
Ντρέπομαι πως θα το βρεις υπερβολικό.
Ίσως να είναι ενοχικό ή εμμονικό
ίσως να μην καταλαβαίνεις καν τι εννοώ
Πριν το ηχογραφήσω, κράτα αυτό:
μου λείπεις και σ'αγαπώ.